ساکت شدنم گاهی بهتر جواب میدهد تا حاضرجوابی های همیشگی ام،

اما؛

باورکنید سکوت علامت رضایت نیست ،

سکوت فقط نشانی از خنده های مخفی ب تفکرات پوچ دیگران است

چرا گاهی برداشتهایمان را مستقیما بازگو نمیکنیم؟؟

چرا برداشتهایمان شده وسیله ای برای بی آبرویی دیگران؟؟

رفیقم کجایی؟

.همش تموم شده همه ی وقتی ک داشتیم باآرزوی قبولی همه

سخت تر از آن چیزی شد ک فکرش را میکردم،

چشم ب پشت دارم برای بازگشت او،

ودبگری روب رویم برای همراهی،

چ دنیای عجیبی،من برا دیگری میمیرم،کسی برای من تب مبکند،

اما هیچ سقفی هیچ دوتای ما را نمیپذیرد

گاهی خنده ام میگیرد از حرفهایش ،

سبک سنگین ک میکنم میبینم نتیجه اش باب میلم نیست،

واین همان غرور لعنتیست ک از عاشق بودن و دوست داشتن جلو گیری میکند،

و دلم را ب بازی سیاست و سرمایه گذاری کشانده

چ سخت دلم این روزها بهانه گیر شده است ،

نمیدانم انگار کودک درونم بیدار شده و مدام

پا میکوبد ک تو را میخواهد،

ومن همان مادری هستم ک کیف پولم خالی است

و نمیتوانم برای دختر بچه ی بهانه گیر درونم چیزی را بخرم،

سخت شده است،زندگانی بدون زندگی کردن،

این روزها فقط برای تو زنده ام ،

وگرنه همه میدانند ک زندگی نمیکنم

فرسنگ ها را پیاده پیمود و ساعت ها را ب کندی گذراند، همه و همه اش هم برای یک دلیل!! چ دلیل محمکی بود ک میتوانست این همه ب او تحمل بدهد، ب نحوی دراین راه صبور هم شده بود. دیگر عجول نبود ،ب تندی برخورد نمیکرد، صدایش بالا نبود، اعتراضی نداشت، رفته بود فقط وفقط برای یک دیدار کوتاه ، کم کم ک نزدیکتر میشد تالاپ تولوپ کردنهای قلبش هم صدا شده بود با صدای پاهایش روی سنگفرشهای خیابان بزرگی ک منتهی میشد ب حرم، از دور ک حرم را دید دستی بر سینه گذاشت و ادای احترامی کردو.... الان سالهاست ک دیگر آن آدم سابق نیست

بد خسته شده ام بد...... آنقدر بد ک نمیتوانم حرفهایم را بگذارم برای بعد... اشتباهاتم زیاد شده اند... افسردگی گرفته ام میان این زندگی ک انگار خاک مرده بر آن پاشیده اند ببخش ک ثابت قدم نماندم... ببخش ک حرفها و قرارهایم را زیر پا گذاشتم... ببخش ک در دنیای موازی هم نمیتوانم کنارت باشم... دیگر پرنسس رویاهایت ، کوزت بدبخت هم نیست، دیگر زیبای خفته ات نمیتواند حتی نقش هاچ را بازی کند نمیدانم دراین هیاهو کجا دستت را ب بهانه ی دیدن رنگهای بهتر ول کرده ام ک این چنین..... سرگردانم

سخت پشیمان شده ام ک در این هیاهوی پر از التهاب

باز هم مواجه شده ام

با آنکه هیچگاه ارزشی برایم نداشت

و ب اجبار ماسک لبخند بر چهره میزدم برایش

صدای ضبط شده ی تعریف کردن برایش پخش میکردم

هم اینک؛

بی گدار پا در رکاب میروم ب آنسوی تپه های شادی

ب تپه هایی ک لازمه ی گم شدن من است

دیگر نمیخواهم در سکوت هم کسی را داشته باشم

چ برسد ب شلوغی شهر

تولد(اُوَ اُوَ)

کودکی (ماما)

نوجوونی(درسم خوبه)

جوانی(شماره م رو یادداشت کن)

میانسالی(پول واسه آینده ی بچه هام کمه)

پیری(دیگه کمرم توان نداره)

کهنسالی(کو این عصای من؟؟)

.

.

.خاک،سنگ قبر،شیون ،

.

.

.سوم،هفتم،چهلم،سالگرد

.

.

.

.

.

..

.گردفراموشی برخاطرات

زود و الکی عمرمون نگذرونیم